Home

Ik ben weer thuis. Na een vertraagde vlucht van ongeveer 24 uur, het vliegtuig in Entebbe had een technische storing waardoor we niet konden vliegen en uiteindelijk hebben we de halve dag in een 38 sterren hotel gespendeerd en konden we uiteindelijk met Emiraten Airlines meevliegen. Omdat Eva en ik businessclass hadden moeten boeken bij Egypt Air, hebben we echt super decadent gevlogen en in stijl in de VIP lounge op Dubai Airport de wachttijd gespendeerd. Morgen komt mijn bagage, die is nog een dagje langer in Dubai gebleven en dan kan ik zeggen: alles is weer veilig thuis.

En ik zit hier achter de computer met heel gemengde gevoelens. Het is raar om weer thuis te zijn, het is ook wel weer fijn en aan de andere kant wil ik nog heel graag in Uganda zijn nu. Twee dingen weet ik wel zeker:

1. Dit is een super bijzondere, indrukwekkende en intense ervaring voor mij geweest die gewoon niet te verwoorden is.
2. Ik weet zeker dat ik terug ga!

Jaja, Carlijn went into the wild! Afgelopen weekend zijn we afgereisd naar Murchison Falls om daar wilde beesten te gaan spotten. De reis duurde ruim twaalf uur, mede dankzij dubbele autopech. Eerst ging het ene busje kapot, toen het andere, toen weer die ene.. Intussen is ook het regenseizoen begonnen en eenmaal in Murchison Falls zaten we in een regenbui waardoor sommige wegen erg slipperig werden en dit hebben we ook moeten bekopen met turn van 90 graden van het ene busje en een off road in de goot-actie van het andere busje. Na wat geduw en gesjor raakten we weer op de weg en zijn we helemaal veilig en doodmoe aangekomen op de plaats van bestemming.

Dat is Uganda! En ik snap helemaal waarom. Het is hier zo mooi, overal is het groen, nergens zijn kale vlaktes of dorre plekken. En afgelopen weekend heb ik een wonderschoon plekje van Uganda bewonderd: Jinja. Hier is de oorsprong van de Nijl uit het Lake Victoria. Ik ben daar wezen raften met Eva, Elisabeth, Sara en Sofie en dat was onwijs spectaculair! Tijdens het oefenen van de boot uit springen kwam ik al op een rots terecht waardoor mijn been al open was, en tijdens de eerste twee flips kwam ik zo ongelukkig terecht dat ik een aantal sneeën en blauwe plekken in mijn gezicht en op mijn benen had (bad luck is my middle name) waardoor Eva en ik het laatste deel van de raft hebben afgemaakt in de rescueboat. Dit heeft nog een aantal hilarische (en vooral genante) foto's opgeleverd. De andere drie heldhaftige dames hebben het wel tot het einde toe volgehouden, respect!

Nu ik me al eventjes in Uganda begeef, begin ik me aardig thuis te voelen hier in Kyotera. Ik spring achterop de boda boda (brommer waarmee je over korte afstanden kan worden vervoerd) om van de ene naar de andere plek te komen, op de markt weet ik de rijpe avocado’s er tussenuit te plukken en kan ik ze afdingen tot 200 shilling per stuk, lopend naar het ziekenhuis zwaai ik vrolijk terug naar alle kindjes die “bye muzungu” naar me roepen, in de matatu (taxi) wring ik me als laatste tussen de overige tien passagiers, en als we ’s ochtends om half negen in het ziekenhuis hebben afgesproken, maken we ons rond negenen langzaam aan klaar voor vertrek. Je hoort mij niet klagen, het leven hier is heerlijk! Bovendien leven we hier in aangename temperaturen van rond de 30 graden.
 

Inmiddels spreek ik al een aardig woordje Luganda, zoals je kunt lezen. Oliotya betekent "hoi, hoe gaat het?" Als beleefdheid kan je er nyabo (vrouw) of sebo (man) achter zeggen. Bulungi of Jendi betekent "goed".  

Het is weekend, en dat betekent time to relax and enjoy! Na alle indrukken die de afgelopen week op mij af zijn gekomen ben ik wel toe aan een beetje rust. En dat kunnen we vinden bij de Backpackers in Masaka. Het is hier een paradijs! Heerlijk eten en drinken, een fijne douche (minder koud als bij ons) en gezellig met de andere vrijwilligers ervaringen uitwisselen en spelletjes spelen. Als ik de verhalen van de andere vrijwilligers hoor, hebben wij het in ons appartementje nog niet zo slecht. Laat ik zo zeggen, ik ben heel erg blij dat we een echte wc, een straaltje water om ons af te spoelen en elektriciteit hebben! Hier in Masaka is internet wat sneller dus ik kan nu ook wat foto’s toevoegen.
 

Ik ben al een aantal dagen in Afrika en het is heel indrukwekkend! Zondagnacht ben ik in Entebbe gearriveerd, het vliegtuig had al meteen vertraging (tsja, this is Africa!). De omgeving was precies zoals verwacht: zandweggetjes met tropische bomen langs de kant, overal lopen mensen en iedereen groet je. Het is een Afrikaanse gewoonte om meteen te vragen hoe het met je gaat. "hello, how are you?" waarop je antwoordt "fine how are you?" en dan kan je een klein gesprekje aanknopen.

Sinds gisteren stroom ik over van de adrenaline en stuiter ik het huis door, niet meer kunnen wachten om te gaan! Mijn tas is helemaal ingepakt, slechts 11 kilo's dus er kunnen veel souvenirs mee terug, ik heb veel afscheidsknuffels ontvangen en uitgedeeld en vanmorgen heb ik extra genoten van mijn voorlopig laatste warme douche.

Vanmiddag vlieg ik vanuit Schiphol via Cairo naar Entebbe waar ik samen met de andere vrijwilligers dit weekend verblijf. Op de planning staat voor zondag een guided tour door Kampala (de hoofdstad van Uganda) en maandag worden we naar Kyotera gebracht. Hier verblijf ik de komende vier weken in een appartementje en vlakbij ligt het Rakai Community Based Health Project waar ik aan de slag ga als vrijwilliger.

Aan sponsorgeld heb ik in totaal €500 opgehaald! Ik wil iedereen die mij heeft gesponsord nogmaals bedanken! Ik houd jullie op de hoogte waar het geld precies aan besteed gaat worden. 

Over een kleine drie weken vlieg ik naar Uganda om daar een maand aan de slag te gaan als vrijwilliger!

Na maandenlang voorbereidingen treffen kan ik nu zeggen dat ik bijna alles geregeld heb. Ik ben nu nog bezig met sponsorgeld bijeen verzamelen. Dat doe ik door een aantal etentjes te organiseren voor goede vrienden. Op mijn weblog kan je mijn avonturen in Uganda lezen en ik ga jullie ook op de hoogte houden waar het opgehaalde geld naartoe gaat.

Nu kan ik me nog een aantal weekjes mentaal voorbereiden op de reis. Ik heb er super veel zin in om te gaan!

Liefs Carlijn